Mzungu's on tour

Daar zijn we weer, het is alweer even geleden maar er is zoveel te beleven hier dat het tijd vrij maken voor het schrijven van een blog een hele klus is. Jullie kunnen deze blog achterop springen op de boda boda door Kampala een weekend naar Sipi en vele andere mooie plaatsen.

We hebben inmiddels een bezoekje gebracht aan het weeshuis dat Rixt min of meer heeft opgezet. De meeste van deze kinderen zitten ook op de Bondekoschool. De oudste jongen in het huis zit in P7 en is op dit moment druk bezig met het maken van papierenkralen, zodat hij armbanden kan verkopen. Met het opgehaalde geld wil hij graag een fiets kopen, die hij kan gebruiken om naar Secundary school te gaan. Erg mooi om te zien dat hij zo gemotiveerd is om zelf te sparen voor een fiets. De rest van de middag hebben we daar doorgebracht met het vouwen van knutselwerkjes en het spelen van verstoppertje tussen de bananenbomen en de varkenshokken.

Dan is het weer maandag en begint er voor ons weer een ‘gewone’ stageweek. Lawrence, een van de leraren kwam ons vragen om een dans voor te bereiden voor zijn klas. Die zij vervolgens konden uitvoeren tijdens de wekelijkse viering, ‘assembly’. Deze wordt elke week verzorgt door een andere klas. Maar natuurlijk willen we dat, voor wanneer? Morgen graag. Uhm.. oké. Die avond vond er dus een discofeestje plaats in ons huisje, waarbij we met zn tweeën ons vol aan het brainstormen waren om danspasjes te verzinnen. De volgende dag konden we beginnen met het aanleren van de dans, heerlijk om te zien hoe blij en enthousiast de kinderen hier aan de slag gaan met dansen. Inmiddels is Sharon ook begonnen met het voorbereiden voor haar assembly dat komende vrijdag plaats gaat vinden. Ook hierbij behoort een dans, een lied en een stukje over een bekend persoon. Dit bekende persoon zal Sharon gaan zijn. De kinderen gaan het naspelen dus beide kunnen we niet wachten om Sharon haar Ugandese familie en vrienden te ontmoeten.

Inmiddels zijn we beide een beetje aan het denken wat we hier voor culinaire hoogstandjes kunnen bereiden, want rijst met tomaten, ui en paprika begint een beetje te vervelen. Zo hebben we inmiddels onze eigen wraps gemaakt, want ja zo’n pakje in de winkel dat kennen ze natuurlijk niet. Sausje erbij? hmm we pakken een beetje kwark, currypoeder, water en wat andere kruiden die hier nog in het kastje stonden. Mmmm.. volgens de leraren hier hadden we een heus piripiri sausje gebrouwd. De leraren waren namelijk reuze nieuwsgierig wat deze Mzungu’s gingen maken, dus zijn we het dorpje maar even doorgegaan om iedereen iets te laten proeven. Sommige snapten het principe van een stukje proeven niet helemaal en zij namen het hele bord. Verbluft en lachend stonden we er naar te kijken en lieten we het voor wat het was, eetsmakelijk!
Mochten er nog ideeën zijn voor een gerecht, alle suggesties zijn welkom!

De vrijdag werden verrast met een verjaardagsfeest na schooltijd voor alle kinderen die in januari en februari jarig zijn of waren. Het was een groot festijn met popcorn, taart, koekjes en natuurlijk de nodige dansjes. Er ontstonden zelf serieuze dansbattles. De kinderen mochten voor deze speciale gelegenheid hun eigen kleding aan. De mooiste jurkjes en stoerste blousjes werden uit de tassen getoverd. Dit was erg leuk om te zien, op deze manier zag je namelijk iets meer van de kinderen zelf.

De zaterdag zijn we even naar Kampala geweest om de Westerse boodschapjes te kunnen doen, heerlijk brood te kopen bij de winkel ‘Brood’ en lekker te kunnen eten in de stad. Die middag zijn we er nog even op uit gegaan en liepen we door de velden en kwamen we uiteindelijk terecht bij de huizen van enkele kinderen van de Bondekoschool. Bijzonder om te ontdekken dat zij hier wonen, in eerste instantie lijkt het namelijk niet dat er überhaupt nog huizen zijn achter het veld. Nadat we daar de nodige foto’s met hen hadden gemaakt liepen we terug naar ons huisje in Rainbowvillage.

Die zondag hebben we samen met Rixt en een vriendin van haar een boda-bodatour door Kampala gedaan. Ook dit was weer een enorm avontuur. We werden om half 10 opgewacht bij de poort van de boerderij. De mensen van deze boda-bodatour waren gewend aan Muzungu tijd, want ze waren keurig op tijd. Er waren alleen in plaats van vier drie boda-boda’s. Eén van de drivers reed het dorp in om een lokale boda-driver te halen. Nadat dit geregeld was, kon de tocht beginnen. De eerste stop was de Bahaii’ tempel. In deze tempel worden alle geloven getolereerd en uit de verschillende geloofsboeken worden passages gehaald die tijdens de dienst samen gelezen worden. Er is dan ook geen sprake van eén persoon die de dienst leidt, dit wordt gezamenlijk door de bezoekers ingevuld. Beide vonden we dit erg mooi, dit is nu eigenlijk hoe het zou moeten zijn. De boda-bodatour werd vervolgd door een bezoekje aan de Khadaffimoskee. Om hier naar binnen te mogen gaan moesten we ons natuurlijk wel even transformeren tot volwaardige Matroesjka poppetjes. Voordat we naar het paleis van de koning van Buganda gingen, stopten we om heerlijk bananenbier te proeven. Stel je maar geen leuk barretje voor, dit kan gewoon aan de kant van de weg. Een bijzonder grijs goedje kwam in onze richting. Of het een aanrader is? We houden het bij het proeven. Eenmaal bij het paleis kregen we een rondleiding en informatie over de historie van Uganda en de tijd dat Idiamien regeerde over het land, een man die gruwelijke daden heeft verricht. Inmiddels is er een andere president en ondanks hij ook corrupt is, zijn de Ugandezen al blij dat het zoveel beter is dan tijdens de tijd van Idiamien, dat ze niet in opstand komen. Uganda heeft namelijk een president die regeert over het land en daarnaast is het land opgedeeld in drie verschillende koninkrijken, waarbij elk koninkrijk zijn eigen koning heeft. Ondanks het nu beter gaat gebeurt het nog steeds dat wanneer iemand die werkt voor de overheid en hiermee wil stoppen i.v.m. corruptheid plotseling verdwijnt. Een enorm contrast wanneer je dit vergelijkt met de sfeer die hangt rondom de Bahaii tempel. Als tussenstop kochten we een rolex voor wel 0,50 cent. Niet eén voor om je pols, maar om heerlijk op te eten. Een lekkere chapati met een gebakken ei en tomaat. Wanneer we onze tocht willen voortzetten hoort Sharon naast haar iemand ‘Mzungu, mzungu’ roepen. Wanneer ze om kijkt staat er een man klaar met zijn telefoon om foto’s te maken. Ja, het blijft een gekke gewaarwording dat je blijkbaar zo bijzonder bent.  Dit doet haar denken aan haar moeder die voor haar vertrek zei: ‘Sharon, ik wil niet dat je daar als filmster rond gaat paraderen. Doe daar maar geen make-up op.’ Nee mam, ik ben mijn make-up niet nodig om hier als filmster rond te paraderen.

De maandag en de dinsdag hebben we beide lessen gegeven. Sharon heeft deze week haar lessen gericht op het thema Elmer de olifant. Hieromheen heeft ze een begrijpend lezen les ontworpen en daarnaast heeft iedereen zijn eigen Elmer gemaakt. Heerlijk om te zien hoe deze kinderen helemaal in het creatieve werken op kunnen gaan. Manon heeft deze week verschillende rekenspellen met de kinderen gespeeld in circuitvorm. Deze manier van werken is niet gebruikelijk, voor de kinderen soms ook wel even wennen. Voor de leerkrachten ook, zij vinden het lastig om te zien dat spelletjes ook leerzaam kunnen zijn en dat een les niet alleen hoeft te bestaan uit overschrijven en nazeggen.

Vanaf woensdagmiddag hebben wij onze week anders ingevuld dan normaal. We begonnen deze middag aan een lange tocht naar Kiwangala om mee te helpen aan workshop over Happy Start. Een kleuterprogramma wat Rixt samen met een leerkracht hier heeft ontwikkeld. Het is een methode zoals wij dat in Nederland kennen. Kleuters laten leren doormiddel van spel en met echte materialen. Iets wat hier niet vanzelf sprekend is. Wij zullen tijdens deze workshop een activiteit begeleiden met pittenzakken. Hierbij is het de bedoeling dat we leerkrachten laten inzien wat voor doelen er allemaal gekoppeld kunnen worden aan een activiteit. Zoals kleurherkenning, tellen en samenwerken. De leerkrachten vinden het erg leuk en doen enthousiast mee. Het benoemen van de doelen blijft een lastig aspect. De workshops worden gegeven op een school. Deze school is een wereld van verschil met de Bondekoschool. We schrikken als we zien dat er wel meer dan 50 leerlingen in één klas zitten. Allemaal opgepropt in het lokaal en krap in de bankjes naast elkaar. De les bestaat vooral uit nazeggen en overschrijven. Hier moeten we beide even van slikken. En laat ons beseffen hoe goed de leerkrachten en de Bondekoschool te werk gaan. Uiteraard is er met Nederland nog een groot verschil. Maar voor Afrikaanse begrippen zijn ze al ontzettend ver en goed op weg. Iets waar ze zeker trots op mogen zijn. Voordat we naar deze workshop dag vertrokken werd ons vertelt dat het erg primitief zou zijn. Wij gingen hierdoor van het ergste uit. Maar eenmaal aangekomen viel alles reuze mee. Er was een gewone wc, water op ons te wassen en een overvloed aan eten.

Donderdagmiddag vertrekken we rond 3 weer richting Kayunga. Een rit vol met avonturen en vier verschillende taxichauffeurs van hetzelfde busje. We stoppen namelijk in het begin vaak. En dan stapt er een andere taxichauffeur in om vervolgens naar een huis te rijden waar niemand instapt. En dan rijden we weer terug en stapt onze eigen chauffeur weer in. Ons geluk is dat we tijdens de rit voorin zitten. Dat zorgt ervoor dat we geen last hebben van een opgepropt busje. Een vrouw dit achter ons zit wil alleen wel graag even een foto van ons. We besluiten onze mooiste glimlach te tonen en hopen dat hij een mooi plekje op haar nachtkastje krijgt.  Onderweg stopen we op verschillende plekken. En als Muzungu blijf je hier niet onopgemerkt. Dit zorgt voor hilarische gesprekken en fotoshoots. Ook komen we verkopers langs de weg tegen. Die als mieren op ons busje afkomen. Met kip, frisdrank, nootjes en bananen. Voor je het weet heb je een halve kip op je schoot liggen of mag je gratis bananen nemen. Ook kan je worden beschuldigd van het verleiden van een verkoper op afstand. Van al deze toestanden worden we zelf ook een beetje baldadig. Sharon geeft de orders en Manon voert uit. Nadat de taxichauffeur is uitgestapt ‘’he Manon draai de radio eens harder’’ en de muziek gaat harder aan. ‘’He Manon druk eens op de toeter’’ en de toeter van onze taxi klinkt luid door de straat. Gelukkig zorgt dit voor veel plezier want we zitten al zes uur in de taxi. Praatjes met de medepassagiers en de bedrijvigheid op straat houdt ons op de been. Onze taxichauffeur is erg lief en regelt een veilige boda-boda voor onze laatste paar kilometers. We zijn er alleen wel achter dat drie dikke mensen op een boda-boda niet echt een succes is. Vooral achterop zijn de hobbels en gaten in de weg goed te voelen. Maar als we veilig zijn aangekomen bij ons huisje zijn we dat snel vergeten. Na een lange reis van 6 uren zijn we blij dat we lekker ons broodje pasta kunnen eten en ons bed kunne opzoeken. Om ons voor te bereiden op een avontuurlijk weekend.

Het weekend is een blog op zich waard en daar zullen we jullie ook niet te lang op laten wachten. De tijd vliegt hier en morgen zitten we hier alweer een maand. We hebben ontzettend naar ons zin en kijken nog dagelijks onze ogen uit. Het lesgeven zorgt voor uitdaging en het leven tussen de lokale bevolking is fijn. Het zorgt ervoor dat we het echte leven hier kunnen meemaken. Dit zorgt soms voor confronterende momenten, maar laat ons vooral inzien hoe gelukkig en blij de mensen hier zijn met wat ze hebben. En niet kijken naar wat ze missen, maar juist naar wat ze wel kunnen en wel hebben.