Welcome to Uganda!

Daar is ie dan onze eerste blog. Over onze belevenissen in het verre, mooie en vreemde Afrika. Want het is vreemd en mooi tegelijk. Vreemd omdat we hier vanuit onze westerse blik naar een totaal andere wereld kijken. Waarin verkeer kris kras door elkaar heen rijdt, waar zo opeens de elektriciteit er mee ophoudt, er geen water meer uit de kraan komt en wanneer je op staat bent je continue je aankijken en mzungu (blanke) roepen.  Mooi omdat de mensen zo samen met elkaar leven, zorgen voor elkaar en blij zijn met weinig.

Toen op 5 februari ons vliegtuig opsteeg begon ons avontuur. Dit zorgde voor spanning en kriebels in de buik, want nu ging het echt beginnen. In Kenia was het tijd voor een overstap. De hitte kwam ons tegemoet toen we het vliegtuig uitstapten. Even snel door de douane en weer door. Alleen vergat Manon haar vest bij de douane dus weer terug. Er werd druk gebeld en er zou iemand komen om haar vest te brengen. Er kwam een vest, maar niet die van Manon. ‘’No it’s not mine’’. Maar de man keek verontwaardigd. Het was de bedoeling dat dit van nu af aan Manon haar vest was. ‘’Oke dan!’’ we namen het maar mee. Welcome to Africa. De vlucht vanaf Kenia naar Uganda hebben we slapend ervaren. Eenmaal aangekomen was het tijd om onze koffers op de halen. Gelukkig waren ze er allemaal. Nog een visum check en we konden weer verder. Buiten was het wachten op Kagumba, hij zou ons naar ons nieuwe thuis brengen. Een beetje zenuwachtig liepen we naar buiten om te zoeken naar ons naambordje. Deze konden we niet zo snel vinden. Dan maar even wachten inmiddels hadden we al gehoord dat wachten in Uganda erbij hoort. Maar al gauw zagen we iemand naar ons toe komen met het juiste naambordje. Met twee karretjes vol koffers en tassen gingen we richting de auto. Toen de auto was volgeladen vroeg Sharon: ‘’Where can I drop these things?’’. Kagumba kijkt ons vragend aan en zegt: ‘’We don’t drop them! We leave it here. This is Uganda!!’’.

Eenmaal op weg keken we onze ogen uit. Er gebeurt hier zoveel op straat. Overal lopen, werken en spelen mensen en kinderen. Het verkeer gaat hier alsof het zebra’s zijn die worden opgejaagd door een leeuw. Alles gaat kris kras door elkaar en de snelste of brutaalste heeft voorrang. Na een lange tocht kwamen we aan wat voor een Nederlander als een doodlopend pad zou worden bestempelt. De stenen eerst even aan de kant gooien en dan kunnen we er prima doorheen. We komen aan bij ons kleurrijke nieuwe huis. We krijgen een mooie rondleiding van Kagumba en zijn ervan overtuigd dat we het hier prima kunnen uithouden. Nadat we een beetje gesetteld zijn komt Theo (De huisbaas) langs om ons welkom te heten. Hij vertelt ons dat er ’s middags iemand van de school zal komen om ons een rondleiding door het dorpje te geven. Met moeite doen we ons best om wakker te blijven. Om half 6 komt er dan eindelijk iemand langs om te vertellen dat de rondleiding wordt verplaatst naar morgen. Hij is namelijk wel klaar met de dag. Verontwaardigt maar ook lachend keken we elkaar aan en dachten we dit zal vast niet de laatste keer zijn dat zo iets gebeurt. Gelukkig komt er dan toch nog een medewerkster van Theo langs om ons rond te leiden. Tijdens de wandeling naar het dorpje kregen we al snel door dat we voor de mensen hier een echte bezienswaardigheid zijn. Kinderen kwamen uit hun huis en stopten met spelen en begonnen te zwaaien en mzungu te roepen. Inmiddels is dat nog niet verandert en elke dag zwaaien en roepen ze even vrolijk. Eerst was dit nogal overweldigend, maar langzaamaan begint het gewoon te worden. En hebben we zelfs al ons eigen lied bedacht: ‘’Heey hoo, heey hoo daar komen de mzungu’s aan. Zit je in je huis, speel je op de straat kijk ze daar eens gaan!!!’’ Eenmaal op de markt aangekomen kijken wij, maar ook de mensen om ons heen hun ogen uit. Er is geen vergelijking mogelijk met de markt hier en de markt in Nederland. De vrouwen werken elke dag hard en maken lange dagen. Deze dagen worden ingevuld met wachten en hopen op klanten. Terwijl we bij een kraam iets kopen. Raakt een klein meisje voorzichtig met haar vinger Manon haar voet aan. Even checken of de witte huid echt was of dat je het eraf kon poetsen. Na wat vertrouwde groentes gekocht te hebben vertrekken we weer richting ons huis. Daar aangekomen is het tijd om onze eerste maaltijd in Uganda te gaan klaar maken. Het wordt rijst met ui, paprika, wortels en tomaat. Inmiddels is dit voor ons bijna onze vaste maaltijd. Na deze maaltijd is het dan eindelijk een geaccepteerde tijd om op bed te gaan. Manon klimt als een echte aap boven in ons bed. En Sharon kruipt in haar donkere hol beneden.

Na heerlijk te hebben uitgeslapen was het tijd om naar de school te gaan. We werden warm ontvangen sommige van de leraren hadden we de dag ervoor al ontmoet. We wonen namelijk samen met de leraren van de school in een minidorpje genaamd ‘’Rainbow village.’’ Na een gesprekje met de directeur kregen we een rondleiding langs alle klassen. Te beginnen bij P.P, bij ons ook wel de kleuters. De deur ging open en Sharon werd meteen hevig omhelsd door een schattig meisje. Na de rondleiding was het tijd voor de middaglunch. Met angst wat we aantreffen lopen we de lerarenkamer binnen. De borden waren goed gevuld met enorme maaltijden. Door blikken uit te wisselen kwamen we erachter dat menens was. Gelukkig werd voor deze twee mzungu’s de maaltijd gehalveerd. Met enige moeite lukte het de maaltijd weg te werken. We praatten elkaar moed in dat we er vast aan zullen wennen. Na deze twee weken en de bevestiging van Rixt, die hier al elf jaar komt, zijn we de moed verloren. Maar we houden vol! Rixt is een vrijwilliger van de Bondekofoundation waardoor wij hier terecht zijn gekomen. Zij is nu ook voor een maand in Uganda en vervult allemaal verschillende werkzaamheden op de Bondekoschool. Aan het eind van deze oriëntatiedag op school namen we nog enkele dingen door met de directeur, waaronder de lestijden van 7:00 tot 17:15…
Voordat we weer teruggingen naar Rainbow village gaven we de welkbekende stroopwafels aan de directeur. Hij gaf aan deze superlekker te vinden en er erg blij mee te zijn.

De volgende dag stonden we fris en fruitig rond 7:00 op het stoffige schoolplein, waar al vele leerlingen druk bezig waren om het schoolplein schoon te maken. Dit is eén van de rituelen, wat elke dag plaatsvindt. De kinderen vegen met de ‘brooms’ (bezems gemaakt van takken) over het schoolplein om de bladeren en het plastic te verwijderen. Vervolgens is het tijd voor het ontbijt. Heerlijke pap met zes scheppen suiker. Het is ons gelukt om de eerste dagen hieronder uit te komen, helaas moesten we er toen toch aan geloven. Nah… zelfs Brinta smaakt lekkerder. Inmiddels hebben wij het goede nieuws gekregen, dat het oké is om rond 7:45 op de school te arriveren, voor ons is er weinig te doen het eerste halfuur. Dit lieten we ons geen twee keer zeggen, op het iets langer slapen na, betekende dit……. Geen smerige pap!! Eén Ugandese maaltijd per dag is meer dan genoeg!

Deze dag werd er definitief besloten wie in welke klas zou komen te staan. Sharon staat in P2 (leeftijd 7,8) en Manon in P5 (leeftijd 10,11,12). Vervolgens hebben we bekeken welke vakken we gaan geven, hier is het namelijk zo dat elke leraar zijn vak geeft in plaats van alle vakken. Wij hebben ervoor gekozen om bijna alle vakken te geven en per dag te bespreken wat we precies doen voor de volgende dag. Voordat we naar huis wilden gaan kwam de directeur nog even iets vragen. ‘Were the waffles only for me, or for the whole team? Because I already ate five of them, on my way home.’ Lachend kijken we hem aan en besluiten dat het prima is en wij wel nieuwe voor het team meebrengen.

Na weer een ontzettend heerlijke maaltijd, bestaande uit rijst met ui, paprika, wortels en tomaat was het weer tijd om in ons bed te kruipen/klauteren. De volgende dag bestond voornamelijk uit observeren en kennismaken met de kinderen. De schooldag begon met een ‘schoolassembly’. Dit bestaat uit het zingen van het volkslied, schoollied en speeches van leerkrachten. Daarnaast werden ook de P.P.’s geïntroduceerd en mochten zij een dansje doen. We maakten kennis met de soepele Afrikaanse heupjes en beentjes, ja dansen kunnen ze wel. Deze ‘assembly’ werd afgesloten met het naar voren roepen van de ‘visitors’. Ook onze houterige heupen moesten er aan geloven en in het gezelschap van alle leerlingen en leraren deden wij ons uiterste best om onze beste dansmoves te laten zien, tevens werd onze cheque uitgereikt aan de school, waar ze enorm blij mee zijn.

We waren beide erg blij dat het vrijdagmiddag 17:15 was en wij weekend hadden. Uitgeput en gesloopt gingen we nog even naar het dorpje om opnieuw iets eten te halen voor de avond. Het oversteken van de weg is een heel avontuur op zich. Met een beetje geluk ben je binnen een minuut aan de overkant en is het gelukt om alle taxibusjes, boda boda’s en vrachtwagens te vermijden. We voelen ons soms een wild hert, die probeert de snelweg over te steken. Inmiddels hebben we hier een tactiek voor en lopen we achter de locals aan, zij voelen iets beter aan wanneer het tijd is om over te steken.

De zaterdag gingen we samen met Rixt en Theo naar Kampala, de hoofdstad van Uganda om daar wat boodschappen te doen. Stiekem was het voor ons wel even een verademing om een supermarkt te zien, die groter is dan 1 m² en waar het assortiment iets groter is dan twee flessen water. Die je koopt en vervolgens het water twee weken uitverkocht is. Na het boodschappen doen stond er een bezoek naar een kunstatelier op het programma van een bevriende lokale kunstenares van Theo. Tot slot eindigden we deze dag met als hoogtepunt een heus restaurant met jawel… frietjes en vlees!! Want ja, vlees eten we hier niet echt. Er complete hangende koeien verkocht aan de weg, maar wat je ermee aan moet en hoe je het moet bereiden, dat is iets voor de locals en dat moet je niet aan deze mzungu’s vragen. De zondag bestond uit lekker uitslapen, vervolgens stond het wassen op het programma. ‘Kleine wasjes, grote wasjes, stop ze in de emmer en boenen maar! Even drogen in de zon, voor je het weet is het weer klaar!’

Na het wassen wilden we er nog even op uit en besloten we voor de verandering de benenwagen te nemen om als een ANWB echtpaar op pad te gaan. Onderweg worden we aangesproken door een local. Hij vraagt of we op verblijven in Rainbow village, want ja waar zijn er anders blanke mensen in dit dorp. De jongen, Bryan blijkt te werken voor Theo op de boerderij en leidt ons rond door de omgeving. Na het passeren van elke kruising vragen we ons af wat de weg terug zou zijn. In elke straat zijn kinderen aan het spelen met autobanden en kapotte jerrycans die zij gebruiken als slee. Onderweg laat Bryan ons verschillende lokaal eten proeven. Chepatti, wat op elke hoek van de straat ongeveer te koop is en voor de verandering wel erg lekker is! Ook liet hij ons ervaren hoe het is om een sardientje te zijn. We gingen namelijk met een taxibusje terug naar Kayunga. En deze busjes zijn niet vol bij acht personen, er passen minimaal veertien mensen in een busje en bij minder gaan ze ook echt nog niet rijden.

De avond bestond uit het spelen van Skip.bo, inmiddels een spel vol strijd en beschikt het over een ware scorelijst die aan de muur is bevestigd. Per potje wordt er bijgehouden wie er gewonnen heeft, want ja je moet om jezelf wakker te houden tot een acceptabele tijd om te gaan slapen zonder televisie.

Vanaf dinsdag hebben we beide onze eerste lessen gegeven. Het was nog wel even passen en meten aangezien je probeert je eigen draai er aan te geven, maar ook niet alles wil veranderen. Ook het lesgeven in het Engels is soms een beetje zoeken naar woorden. De kinderen in de onderbouw hebben zelf ook nog een geringe Engelse woordenschat, aangezien het ook voor hen de tweede taal is, ondanks dat verlopen de lessen goed en doen we dit met veel plezier.

Op de woensdagmiddagen worden er ‘clubs’ gegeven op de school. De kinderen krijgen dan enkele vaardigheden aangeboden die zij mee kunnen nemen in de praktijk. Waaronder tuinieren, het maken van tafelkleden en boekjes, koken en verhaal schrijven. Ook wij hebben een eigen club, bij ons is het thema musicalles. De lessen van onze club variëren uit het muziek maken met normale objecten, het schrijven van een verhaal, dansen, kostuums en attributen maken en toneel spelen.  Inmiddels zit de eerste les er op en hebben we samen met de kinderen een echt jungle verhaal gemaakt waar ze vervolgens geluiden bij gezocht hebben, die we kunnen gebruiken voor het eindproduct. Eenmaal thuis aangekomen, stonden we voor de verrassing dat er geen water meer uit de kraan kwam. Gelukkig stonden er vier jerrycans vol water klaar, waar we ons wel mee konden redden. Toch kwamen er medewerkers van Theo aan om onze watertank bij te vullen. Ze klommen als apen met de zware jerrycans vol water naar boven om de tank te vullen. Met angst keken we toe, hoe ze behendig naar boven klommen. Nadat de tank gevuld was en wij de kraan open deden, bleek het water groen te zijn… helaas arme jongens, de circusshow was voor niets geweest. Sindsdien vullen we een emmer en gooien we kopjes koud water over ons heen om toch nog een beetje lekker te ruiken en het gevoel te hebben dat we een beetje schoon zijn.

Af en toe krijgen we visite op bezoek, een dochtertje van eén van de leraren die ook op de Bondekoschool zit. We hebben al besloten haar in onze koffer mee te nemen naar Nederland. Dan komt ze even kletsen en is ze erg benieuwd wat wij gedaan hebben in het weekend, dit is altijd erg gezellig.

Donderdag kwamen we er tijdens de overheerlijke lunch achter dat we vrijdag vrij zouden zijn, in verband met een landelijke vrije dag. Deze dag zijn we op pad gegaan met Rixt en Bryan. Taxi in, taxi uit, boda boda op, boda boda af. De boda boda’s zijn dus brommertjes en hé wist je dat??  Op een brommer kan je gemakkelijk met drie personen en een helm? Die gebruiken ze hier niet. Van Rixt hebben we inmiddels geleerd om voor de brommerrit de bestuurders op het hart te drukken voorzichtig te rijden en zo niet? Dan betalen we gewoon niet.

De eerste bestemming was Joy Care, dit is een initiatief die zich ontfermt over enkele gehandicapte kinderen. In een land als Uganda worden deze kinderen niet echt geaccepteerd en worden zij grotendeels aan hun lot overgelaten. Het was voor ons heftig om de verhalen van de kinderen te horen, maar tevens mooi om te zien hoe zij nu een mooi en veilig plekje gekregen hebben. En op naar de tweede bestemming. Een Secundary boardingschool, oftewel een middelbare school waar de kinderen ook wonen. Hier zitten twee kinderen die Rixt ondersteund. Het is even zoeken maar dan is het gelukt om één van de kinderen te vinden en te ontmoeten. Het tweede kind blijkt op een andere school te zitten hier ver vandaan. Het is een mooi weerzien en ook de andere oud leerlingen van de Bondekoschool begroeten Rixt hartelijk. Helaas is het na dit korte weerzien weer tijd om te vertrekken. Zodat we weer voor het donker thuis zijn. Bij het wegrijden steekt Rixt haar hand nog uit het raam om de jongen nog even aan te kunnen raken. We kijken elkaar aan en moeten stiekem een beetje lachen. Omdat we zien dat we beide een beetje ontroerd zijn. De terugweg verloopt via busjes en boda boda’s. En nee! Sharon is haar onhandigheid niet verloren in deze twee weken in Afrika. Bij het uitstappen van de taxi vergat ze even dat hier de wegen niet zo vlak zijn als bij ons in Nederland. Waardoor ze uitglijdt en op de grond valt. Thuis aangekomen zijn we moe maar voldaan. Onze privé DHL bezorger, Bryan, komt ons nog een lekker zelfgemaakt bakje kwart brengen. Hier hebben we zaterdagochtend heerlijk van genoten. De zaterdag bestond uit het bezoeken van de Craft market. Dit is een markt waar mensen zelfgemaakte Afrikaanse spullen verkopen. Als ware shop à holics hebben we hier wat inkopen gedaan. Dit is zeker een plek die we nog een keer zullen bezoeken.

Dit is hoe onze eerste twee weken zijn verlopen. We hebben al ontzettend veel nieuwe indrukken gekregen en zijn benieuwd naar wat nog komen gaat. We zijn er al achter gekomen dat dit een land is met meerdere gezichten. En dat we uitkijken naar al het nieuws dat we mogen leren en ervaren.
Wij hopen dat we jullie een goed beeld hebben kunnen geven van ons leven hier!

Liefs Sharon & Manon

Ps. Onder het kopje foto's hebben we enkele foto's geplaatst om jullie nog een beter beeld te geven.